เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล... "ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย..ได้มั๊ยคะ"
คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น.. เมื่อห่อผ้าน้อย ๆ ..อยู่ในอ้อมกอดเธอ
เธอค่อย ๆคลี่ผ้าที่ห่อออกเพื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ กรี๊ดดดด.....เธอกรีดร้อง
หมอต้องอุ้มเด็ก..ออกไปอย่างรวดเร็ว **เด็กทารกที่เกิดมา...ไม่มีใบหู**
และแล้ว....กาลเวลาพิสูจน์ว่า.... การได้ยินของเจ้าหนูไม่มีปัญหา
ปัญหา..มีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือใบหูที่หายไป
หลายครั้ง..ที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียน แล้ววิ่งมาบอกแม่
เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน... เจ้าหนูพูดโพล่งออกมา..อย่างน่าเศร้า
พวกเด็กตัวโต ..พวกมันล้อผมว่า .. "ไอ้ตัวประหลาด"
จนกระทั่ง.... เจ้าหนูเติบโตขึ้นหล่อเหลาเป็นที่รักของเพื่อน ๆ
เค้ามีพรสวรรค์ ในด้านอักษรศาสตร์ วรรณคดี และดนตรี
เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น ... แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น... ทำให้เค้าไม่อยากเจอใคร
"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าว..ด้วยความสงสารลูก
พ่อของเด็กชาย.. ปรึกษากับหมอประจำครอบครัว และได้รับข่าวดีจากหมอว่า...
"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค
แต่ใครล่ะ.. จะเสียสละใบหู..เพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว
จนกระทั่ง ...2 ปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย.. "ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ
พ่อกับแม่..หาคนบริจาคใบหู ที่ลูกต้องการได้แล้ว... แต่นี่เป็นความลับ"
การผ่าตัด..สำเร็จด้วยดี และแล้ว...คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น เค้ากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์
เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน ในวิทยาลัยจนเป็นที่กล่าวขานกันรุ่นต่อรุ่น
ต่อมาได้แต่งงาน... และทำงานเป็นข้าราชการในสถานทูต
วันหนึ่ง.. ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า........
"พ่อครับ.. ใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมา ใครช่างให้ผมได้มากมาย
แต่ผมไม่เคยทำอะไร.. เพื่อเค้าได้เลยสักนิด"
"พ่อไม่เชื่อว่า.. ลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก
เรื่องนี้...เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว" พ่อตอบ..
หลายปีผ่านไป.... มันยังคงเป็นความลับ และแล้ว..วันนึง..วันที่มืดมิดที่สุด
ผ่านเข้ามา..ในชีวิตของลูกชาย แม่เค้าได้เสียชีวิตลง
เค้ายืนข้าง ๆ พ่อ... ใกล้หีบศพของแม่ พ่อเรียกเค้า.. "มานี่สิลูก..มานั่งใกล้ ๆ นี่"
พ่อลูบผมแม่อย่างช้า ๆ..และนุ่มนวล ผมสีน้ำตาลแดง..ถูกเสยขึ้น
จนมองเห็นใบหน้า ที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ
...และแล้ว..
สิ่งที่ทำให้ลูกชาย..ถึงกับต้องตะลึง ใบหูของแม่...หายไป! แม่ไม่มีใบหู
"นี่เป็นคำตอบ.. ที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต" พ่อกระซิบผ่านลูกชาย
"แม่บอกพ่อว่า..เธอดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ตั้งแต่วันผ่าตัด แม่ไม่เคยตัดผมอีกเลย
ไม่มีใครมองเห็นว่า.. เธอไม่สวยจริงมั๊ย?
จงจำไว้.....
~สิ่งมีค่า...ที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่..การมองเห็น.. หากแต่อยู่ที่ สิ่งที่เรา..มองไม่เห็น~
~ความรัก..ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่เราได้ทำอะไรแล้วมีคนรับรู้ หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรา
กระทำแล้วไม่มีใครรับรู้~
~ความรัก บางครั้ง.. ไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ
หากแต่อยู่ที่.การกระทำซึ่งเราอาจรับรู้ เพียงแค่..ฝ่ายเดียว
อ่านจบแล้วใช้สมองตรึกตรองสักนิด ถ้าพรุ่งนี้..เราตายไป
บริษัท.สามารถหาคนมาแทนเราได้ ภายในไม่กี่วัน
แต่ครอบครัวเราต้องสูญเสียและคิดถึงเราไปตลอด
เราได้ใช้ชีวิต..กับการทำงาน มากกว่าครอบครัว..หรือเปล่า?
ถ้ามากกว่า... ก็เป็นการลงทุนที่ไม่ฉลาดเลยจริง ๆ
Link: 
